ALETOFILO

noreply@blogger.com (mosteiro) — Thu, 18 Jan 2007 16:03:00 +0000

O estaleiro de Ribeira

Estes últimos días reavivouse a polémica do asteleiro de Ribeira da Banda do Río. A iniciativa da Asociación Cultural Os Galos de acadar a continuidade desta empresa tradicional galega reconvertida en escola taller fixo reaccionar aos veciños da zona para que se continúe cos trámites de demolición.
Non se pode nin se debe esquecer que a carpintería de ribeira é un patrimonio cultural que debemos conservar e que o estaleiro de ribeira de Bueu é un dos poucos que se conservan en Galicia e máis aínda próximos a un museo mariñeiro como é o caso do Museo Massó. Non sería nada complicado nin de tolos tratar de integrar esta industria tradicional dentro da futura prolongación do museo. Porque non se pode esquecer que a utópica prolongación do paseo pola fachada marítima da Banda do Río é inviable porque as vivendas que está á altura do estaleiro o impiden.
Non estou de acordo con que a nave se convirta nunha escola obradoiro como propoñen os dos Galos pero si sería posible remodelar a nave e convertela nun museo que poida ser visitado polos veciños e os visitantes que se acheguen a Bueu, sería un complemento moi interesante para o Museo Massó, e unha forma de conservar o noso patrimonio. Non tería xustificación a outra lugar porque perdería o seu cerne e as súas características.
Así pois, a conservación sería posible no propio entrono como un pequeno museo visitable, mesmo mercando os metros de titularidade privada que existen dentro do estaleiro e liberando a parte pública para paseo. Sempre é máis doado evidentemente destruír que manter o patrimonio, pero non se pode esquecer que o utópico paseo ata o Can do Penedo é unha ilusión porque as vivendas xa construídas o impiden.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Sun, 05 Nov 2006 21:24:00 +0000

A min gústame ler

Ola!, son Xan. Teño 13 anos e gústame ler. Así foi como me presentei aos meus novos compañeiros de instituto. Porque este curso fun facer 1º de Eso ao instituto da miña vila. Despois de dicir isto todos me observaban sorprendidos. Os meus amigos cren que son un becho raro porque non estou sempre coa “play”, xogando ao futbol ou vendo a televisión. Aínda que todo o que fan eles tamén me gusta e comparto cos amigos moi bos momentos, tamén os libros me proporcionan moita diversión. Todo o que me gustan os libro é gracias aos meus pais, que me lían un conto tódalas noites antes de durmir. Eles fomentaron en min esa curiosidade por aprender cousas novas, por descubrir culturas que para min eran descoñecidas e por pasar parte do meu tempo vivindo historias que outra xente escribiu. Cando aprendín a ler xa o fixen eu só e tamén resultaba divertido.
Para que serven os libros? Como te podes divertir lendo cando é tan aburrido? Iso é o que me preguntan os amigos. Eu sempre lles digo o mesmo, cando leo viaxo, coñezo xente nova, culturas e lugares que só existen nos libros. Onte, sen ir máis lonxe, coñecín a historia dunha nena de Afganistán, chamábase Massima e fíxenme amigo dela. Coñecín a súa cultura, os seus costumes, como viven no seu país, cales son os seus problemas. Non hai moito coñecín a historia dun correspondente de guerra e do seu intérprete neno, resultou moi emocionante. Eu que vexo ás veces no telexornal a eses xornalistas que están en territorios en guerra descubrín con Néstor e Milo, que corren perigos para informarnos e que deixan parte deles nos seus intérpretes. Cando non estou lendo eu mesmo imaxino as miñas propias historias e aventuras aproveitando as cousas que me conta a avoa.
Gracias aos libros, como di o meu mestre, cometo poucas faltas de ortografía, teño moito máis vocabulario que o resto dos meus compañeiros e a miña expresión é moito mellor que a dos outros nenos da miña idade. Os libros tamén me serven nos meus estudios mentres me divirto coas súas historias.
Ah! Xa se me esquecía, eu leo a maior parte dos meus libros en galego, pero tamén leo en castelán e cando saiba máis inglés e francés quero facelo tamén nesas linguas. Prefíroos en galego, porque falan de xentes e lugares próximos. Tamén porque me gusta ler na lingua coa que falo coa avoa, cos pais e con moitos dos meus amigos. O que non entendo, será porque aínda son un neno, é por que hai xente que non quere ler en galego ou que lles gustaría facelo e non o fan. Algúns din que non saben ler en galego. Pero, non se le igual en galego que en castelán ou en calquera outra lingua? Incluso chegan a xustificarse dicindo que non o entenden. Logo non é o mesmo o galego que eles falan que o que eu leo nos meus libros? Eu cando falo cos meus emprego o mesmo galego que o que aparece nos libros e son un neno. Eles que son maiores non poden facer o mesmo? A verdade é que non o entendo. Cando sexa maior quizais lle atope unha explicación. Adeus!

noreply@blogger.com (mosteiro) — Sun, 05 Nov 2006 21:22:00 +0000

De Res Publica

A ledicia coa que os cargos públicos dispoñen das arcas municipais é abraiante e sobre todo irresponsable. Os administrados non somos conscientes en moitas ocasión de que cando esiximos que nos concellos se fagan investimentos, os cartos non saen dun saco, senón que o fan dos nosos petos, a través dos impostos. Non temos claro ou os nosos políticos locais non nos saben ou non queren explicar cal é a situación real das arcas municipais. Isto provoca que esixamos máis do que os concellos poden dar sen desequilibrar as contas de ingresos coas de gastos. Dende logo, ninguén vai discutir que non sexa lícito pola nosa parte que esixamos que as nosas vilas melloren día a día. Pero non debemos facelo sen ser conscientes de se poden facelo tal e como esiximos. Aspiramos a que as infraestructuras de concellos pequenos como o de Bueu sexan as mesmas que as das grandes vilas ou cidades do noso país. Isto non pode ser.
O noso concepto do público lévanos a non ser conscientes que cando alguén rebenta unha papeleira ou queima un colector do lixo, está perxudicándonos a todos, posto que se van amañar cos nosos cartos.
A neglixencia dos cargos públicos é unha das causas dos maiores desequilibrios dos cartos dos veciños. Eles aumentan o endebedamento das institucións ata facelas chegar a situacións de quebra técnica. Os políticos teñen a obriga de explicarnos aos veciños a situación real da economía local e de axustar o nivel de gastos ao de ingresos. Son os nosos políticos os que deben decidir que obras ou investimentos requiren maior urxencia e cales se poden pospoñer ata épocas mellores. Non se pode admitir que un concello como o de Bueu leve varios anos, entre eles os de goberno do PP con maioría absoluta, sen aprobar un presuposto municipal e provocar unha crise importante nas arcas municipais.
Tamén deben os nosos políticos ser máis responsables na supervisión das obras públicas como das privadas. Son moitos os exemplos ao longo da historia da construcción pública de Bueu os casos de neglixencia. Os casos máis coñecidos son os do Pavillón Municipal, con graves problemas de goteiras; a rúa Eduardo Vincenti ou as deficiencias detectadas na recente obra do Centro Social. Estas mesmas neglixencias se producen tamén na construcción privada. Que acontece co trato de favor recibido por Gas Galicia no desenvolvemento da súa rede. Por que non se lles esixe que asfalten as rúas que abriron en Bueu? Outro caso de neglixencia institucional é o caso do guindastre que leva varios meses na rúa Cubela sen que a constructora teña licencia. Todas estas irregularidades supoñen un prexuízo moi grave para os veciños e para as arcas municipais. Se unha obra pública que custa moitos cartos require ao pouco tempo un novo investimento para solucionar as deficiencias, de quen é responsabilididade?
Cómpre que os políticos locais teñan máis celo na supervisión e na recepción das obras, para que non sexamos os veciños os que asumamos estes gastos.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Sun, 05 Nov 2006 21:22:00 +0000

Quen entende o urbanismo?

A lexislación urbanística non é entendida nin comprendida polos cidadáns. Os veciños de Agrelo non entenden por que nas súas terras Costas exerce o seu dominio ata os 200 metros e no concello do outro lado da ría, Sanxenxo, as edificacións chegan ao pé da praia. A explicación está segundo os que entenden na catalogación dos terreos. O curioso é que todos os propietarios da zona de Agrelo-Portomaior levan moitos anos pagando como zona urbana e hoxe non poden construír nos seus terreos. Quen lle devolve os cartos pagados por eses terreo que agora non valen absolutamente nada. Que dereito a reclamar teñen estes veciños?.
O mundo rural, malia a súa proximidade en moitos casos a núcleos de poboación importantes, como acontece no caso da comarca do Morrazo, próximos a Pontevedra e Vigo, queda cada día máis baleiro. Non é de estrañar que isto aconteza, as zonas que non están baixo a protección agrícola ou forestal, requiren non menos de 4000 metros para poder construír unha vivenda. Quen pode construír con estas condicións?
Son dos que creo que as institucións deben dar solucións aos veciños e non simplemente a cobrar impostos e asfaltar camiños ou poñer puntos de luz. No caso do urbanismo os problemas que crean son máis que as solucións que nos proporcionan cando un necesita construír ou modificar a súa vivenda. Os concellos debían proporcionarlle aos veciños que queiran construír unha vivenda varios modelos de construcción e favorecer as vivendas de baixo e planta, sobre todo cando se trata da primeira vivenda, á que todos temos dereito. Cómpre encher o Morrazo de en rea e non de edificios de moitas plantas. Debe primar a construcción horizontal sobre a vertical. As urbanizacións de vivendas pegadas son menos agresivas co contorno que os bloques de edificios de moitas plantas. É necesario dar facilidades e fomentar a construcción de vivendas unifamiliares no rural e nas zonas de costa ás novas familias da localidade que posúa terreo, sempre que se respecte o contorno natural. Estas medidas farían que zonas fermosas pero que hoxe en día están totalmente abandonadas poidan ter maior vida e mellorar o seu deteriorado estado. Acaso é mellor unha zona como Agrelo-Portomaior chea de silveiras ou ter unha urbanización ordenada de en rea con zonas verdes, áreas de expansión e recreo de tódolos veciños e un paseo marítimo neste contorno natural incomparable?
Os concellos deben ser permisivos cos veciños que necesitan construír a súa vivenda no único terreo que teñen e esixentes co especulador urbanístico. Se un ten unha parcela debe poder construír a súa vivenda sempre respectando as condicións e o tipo de vivenda que lle impón o concello. A administración debe ter en conta sempre a necesidade que ten esa familia dunha vivenda e non os metros que debe ter a súa parcela. Agora que se está revisando a Lei do Solo de Galicia sería moi importante que os técnicos e os políticos humanizasen o urbanismo galego.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Sun, 05 Nov 2006 21:17:00 +0000

O San Migueleiro ou a exaltación do alcoholismo xuvenil.

O Plan Nacional de Drogas a través da ministra de Sanidade e Consumo vén de facer públicos os datos preliminares da enquisa a escolares en 2004. Os datos non poden ser máis que preocupantes, “un de cada tres mozos de catorce a dezaoito anos recoñece ter tido unha bebedeira algunha vez nos últimos 30 días e só o 9% opina que consume alcol de forma excesiva”. Algún deses mozos seguro que teñen participado na exaltación do alcoholismo e da barbarie que supón a celebración en Marín do San Migueleiro. O que comezou hai uns anos sendo unha diversión de adultos vén a converterse co tempo nun inmenso botellón que percorre as principais rúas do concello. Cada ano os participantes son máis novo e as rúas quedan nun estado máis lamentable. Non máis alá das once da noite do sábado 25 de Setembro as rúas estaban cheas de restos de cristais dos vasos ou de centos de vasos de plástico coa pasividade da máxima autoridade municipal que dende unha terraza dun bar observaba o estado lamentable da rúa traseira do concello, que parecía non darlle nin a máis mínima importancia a tal situación. Ao día seguinte os restos da tarde-noite de esmorga supón para os transeúntes unha loita para non pisar os cristais e as vomiteiras deixadas polos mozos que non foron quen de soportar as grandes cantidades de alcol. Tampouco se pode esquecer o esforzo económico que debe facer o concello para restaurar o bo estado das rúas e liberalas dos quilos de lixo que as encheron. Un ten a estraña sensación de que esa tarde noite todo está permitido no que respecta ao consumo de alcol, sen ter en conta todas as consecuencias que esta permisividade pode causar.
O máis triste desta situación que viviu Marín o 25 de Setembro é que a festa sofre unha especie de institucionalización por parte da institución municipal. Non se pode esquecer que a maior parte dos participantes son mozos que non acadan a maioría de idade, e que polo tanto teñen prohibido a posibilidade de mercar ou de consumir o alcol. Cabería preguntarse como se permite esta exaltación do alcoholismo e que mozos que non chegan aos 16 anos en moitos casos se enchan de alcol ata non aguantar máis. Podería resultar moi ilustrativo coñecer o número de casos de comas etílicos ou de ingresos no servicios de urxencias procedentes de Marín a tarde-noite da celebración do San Migueleiro para saber ata que punto se produciu ou non un aumento nestes caso respecto a outras fins de semana do ano. Non cabe dúbida que neste caso moita culpa teñen os seus proxenitores por permitirlle a participación nesta festa etílica, pero non se pode esquecer que tamén teñen moita culpa as autoridades por non controlar a venda de alcol a menores. Dende logo o que non se debe permitir e moito menos promover e fomentar unha festa de tales características. Sería moi recomendable que o concello de Marín se replantease moi seriamente a suspensión desta festa de exaltación do alcolismo xuvenil ou cando menos o control estricto do cumplimento da lexislación sobre o consumo do alcol.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Sun, 05 Nov 2006 21:14:00 +0000

Cogito ergo afflicto

A especie humana presume da súa capacidade cognitiva fronte ás outras especies do mundo animal. Malia esta actitude fachendosa, nos malos tratos estamos moi lonxe das actitudes e actuacións dos que chamamos seres irracionais.
Se botamos unha ollada aos nosos veciños de planeta observaremos que os machos protexen ás súas femias ata quedar sen folgos, mentres entre nós medran cada día máis as denuncias por violencia de xénero e as víctimas (non hai moito aparecía na prensa o seguinte titular “Pontevedra acapara la mitad de los 329 casos de maltrato registrados este año”) Non é que de súpeto todo o mundo tolease. Os medios de comunicación e a coraxe de moitas mulleres fai que saian á luz. Moitas víctimas xa non se consideran as culpables da situación senón que asumen que son víctimas da violencia. O máis preocupante é que en moitos casos as iniciativas lexislativas e a actuación da administración provoca que a situación se agrave. É necesario que se tomen medidas claras e contundentes contra os agresores, e as agredidas se sintan protexidas e arroupadas. Resulta noxento que moitas mulleres non denuncien a súa situación porque saben que se o fan a súa vida empeorará moito máis do que xa é porque en moitos casos deben volver onda os seus verdugos porque non se lles dá outra posibilidade. Son moitos os casos de mulleres que valerosamente denuncian a súa situación e que acaban morrendo a mans dos denunciados. Onde está a xustiza e a solución ao problema? Onde está a intención de solucionar o problema?
Se volvemos a nosa ollada a eses seres que observamos por riba do ombreiro sorprenderanos como morren polos seus fillos. A súa proxenie representa parte do seu ser e da súa especie. Nós, pola contra, pertencemos a sociedades que non reaccionan diante do abandono, da explotación e mesmo da violencia e abuso sexual ao que son sometidos os nenos. Tratamos de fuxir desta lacra social falando de casos illados, da repercusión mediática ou compadecéndonos das víctimas. Pero permanecemos impasibles diante desta aldraxe a seres indefensos e febles. Onde está a reacción social? Quen lle pide responsabilidade e dilixencia aos que teñen que actuar? Onde está a política de protección das víctimas?
Debemos ollar con envexa ás manadas de animais que protexen aos seus membros coa súa vida porque nós lonxe de facelo nas nosas “manadas”, dedicámonos a pisar física, dialéctica ou psicoloxicamente a todo aquel que se nos achega. Que diferencia hai entre o que naceu en España e o que chega a ela a gañarse o pan? Que sería de moitos galegos se non fosen acollidos na emigración?
Reflexionando sobre todo isto ven ao meu maxín esta cuestión. Para que nos serve o raciocinio? Penso que para argallar cómo nos imos impor ao que temos preto. A moitos a capacidade de raciocinio que se lles presupón non lles serve para máis. Con eles a sentencia latina cogito ergo sum non resulta máis que un sen sentido.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Tue, 24 Oct 2006 11:33:00 +0000

A derrota das utopías

Grupo abeliano supón a confirmación definitiva da derrota das utopías fronte ó capital, da claudicación dos ideais fronte ó mercantilismo. A historia é ben sinxela, un grupo de mozos que coa axuda case exclusiva da palabra tratan en sete días de instaurar unha Nova Era. Malia as súas conviccións ideolóxicas acaban sendo engulidos pola sociedade contra a que loitan, xusto cando se decatan de que sen cartos non poden sobrevivir.
As resonancias bíblicas están no cerne da obra do limiao Cid Cabido, sete son os días que empregan para a inmersión social, a palabra é a súa principal arma. Eles son os apóstolos da Nova Era. A novela amosa tamén pegadas máis próximas. Como en A esmorga estamos diante dunha novela de carácter itinerante, os protagonistas de grupo abeliano deambulan polas rúas como antes o fixeran os esmorgantes de Blanco Amor. Iso si, non son personaxes marxinais, máis ben todo o contrario. Tamén se rastrexan influencias da Nova Narrativa Galega: o personaxe colectivo, narrador protagonista, difuminattio dos personaxes, o ambiente urbano...
A novela esperta no lector sensacións contradictorias, dende o desconcerto á adhesión incondicional que manifesta nos primeiros días pola subversión deste grupo de mozos ata a frustración e o desánimo polo seu sometemento baixo o xugo dos cartos.
Unha pregunta queda no maxín cando un vén de rematar a lectura: “¿Cal é o futuro que teñen as utopías?.”

noreply@blogger.com (mosteiro) — Mon, 04 Sep 2006 18:31:00 +0000

REFLEXIÓN SOBRE A VII FESTA DO POLBO

O Concello de Bueu segue caendo no mesmo erro ano tras ano na celebración de festas gastronómicas. A Festa da Vieira debería ter nacido no seu momento como unha celebración encamiñada á promoción deste produto que daquele era un dos máis importantes na economía dos nosos pescadores. Pois nada máis lonxe, froito da presión de certos hosteleiros naceu e morreu como un negocio para que catro cubrisen as perdas dos seus negocios. O máis indignante é que un dos que máis controlaba aquela festa non era propietario de restaurante.

O mesmo acontece coa Festa do Polbo. É unha festa gastronómica sen atractivo entre as propias xentes do sector. Este ano, o mesmo que os anteriores, só participaron catro hosteleiros. Habería que preguntarse se merece a pena o esforzo que fai o concello, sobre todo de tipo económico, para a repercusión que realmente ten esta festa gastronómica. Outro problema engadido este ano foi a coincidencia coa Feira Franca de Pontevedra, feito que tamén lle restou participantes e repercusión mediática.

Para converter a festa en referente gastronómico da vila ten que sufrir un cambio e unha reflexión profunda por parte dos organizadores. Cómpre implicar a todos os hosteleiros da vila na celebración desta festa. Hai que convencer á xente para que se trastalade aos diferentes locais de hostelería de Bueu á degustación deste prezado manxar nas diferentes modalidades culinarias. Ademais hai que engadirlle o atractivo dos prezos. Esa fin de semana nos se pode plantear como un negocio senón como unha inversión de futuro. Hai que convencer aos visitantes de que para comer polbo nas súas diferentes modalidades hai que vir a Bueu en calquera momento do ano. Deste xeito conseguiremos que Bueu sexa, tal e como merece, a capital do Polbo.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Sun, 03 Sep 2006 09:07:00 +0000

A DESPREOCUPACIÓN POLO NOSO PATRIMONIO

O noso concello posúe un patrimonio cultura que está sendo ignorado por parte do goberno municipal. Na década dos oitenta o goberno bipartito BNG-PSOE fixo un esforzo importante na restauración de tres muíños de auga en Cela, Beluso e Meiro respectivamente. Os tres atópanse no esquecemento por parte da institución municipal e non son aproveitados nin pedagóxica nin turisticamente. Só o de Meiro está sendo empregado polos veciños para a celebración da Festa do Millo corvo.

Isto non é todo, a recuperación de embarcacións tradicionais é unha iniciativa de asociacións como Os Galos que recolleu o testemuño de As Lagoas, primeira asociación que recuperou o bote polbeiro, embarcación típica de Bueu.

O caso máis grave de deixadez atopámolo na propiedade que o concello posúe na urbanización da antiga conserveira de Alonso. Alí existe un espazo cedido aos veciños no que se conservan restos romanos e no que o goberno municipal non amosou o máis mínimo interese na súa recuperación e na creación dun espazo visitable.

Estes son tres exemplos da pouca importancia que lle conceden as nosas autoridades municipais aos noso patrimonio cultural. O importante para os nosos políticos son as festas gastronómicas (a Festa do Polbo) ou industriais (A Mostra do Morrazo), que teñen a súa importancia pero que son iniciativas efímeras. O noso patrimonio cultural representa o noso pasado e pode ser unha aposta importante de futuro e facer de Bueu un referente de recuperación do noso patrimonio cultural.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Mon, 14 Aug 2006 18:56:00 +0000

ASÍ ARDEU GALIZA

O labor dos membros das brigadas, dos bombeiros, e de todas as persoas que se lanzaron aos montes galegos para parar esta marea de lume que encheu Galiza merecen esta pequena homenaxe.

Que Galiza non arda NUNCA MÁIS.
A todos Grazas.

Foto Marcos Míguez
Arquivo fotográfico de A Voz de Galicia.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Sun, 13 Aug 2006 10:40:00 +0000

ARDE GALICIA

Estes últimos días en Galicia fomos pasto do lume. Aínda que isto non deixa de ser unha novidade malia que o goberno anterior da Xunta mantiña unha política de escuridade verbo do número real de lumes que se producían. As xentes botáronse ao monte para protexer as súas casa e defenderse desta marea de lume que a semellanza do Prestige encheu as nosas terras. Malia esta semellaza coa catástrofe do chapapote houbo nesta ocasión moitas diferencias que non debe nin poden ser esquecidas. O goberno autonómico non estivo de cacería, aínda que os dirixentes do PP e as emisoras afíns falen de descordinación e se pregunten onde están os conselleiro. Tampouico se debe esquecer que o lume non é froito da neglixencia da administración como foi o afundimento do barco. Os membros da oposición saen na prensa ofendidos diante das insinuacións de que están detrás. Eles mesmos son os culpables deste ruxe ruxe, cando eles estaban no goberno culpaban ao BNG de estar detrás dos lumes. Por que non pensar agora que son eles os incendiarios?

Ao goberno da Xunta hai que pedirlles que seguindo coa súa política de transparencia nos digan aos cidadáns quen eran as empresas que vivían do lume, que eran os seus propietarios e cales as súas relacións co goberno anterior. Se o fan mesmo levamos certas sorpresas sobre a política forestal dos anos de goberno do PP.

A dinámica dos lumes de Galicia demostra que se trata dunha queima perfectamente organizada. Que non nos enganen as detencións feitas. Pode pensar alguén que se se trata de algo perfectamente organizado e trazado van ser doados de capturar os seus autores? Os que caen en mans das autoridades son aqueles que actúan por simpatía con estes lumes ou os que aproveitan a situación para vinganzas persoais. Eles non son os verdadeiros culpables.

O goberno da Xunta caeu nun erro moi importante que provoca a indignación da xente que loita por defender as súas terras, deixáronse absover pola solución do problema e non se achegaron ás xentes para explicarlles por que non chegaban as cuadrillas a todos os lumes ou os elementos aéreos. Ás veces unha simple chamada ou a presenza dalgún dirixente da administración na zona ou nos medios para explicar que en determinados momentos os medios non eran abondos, que non podían actuar sempre os medios aéreos e que houbo que priorizar as casas e as vidas sobre os montes.

Resulta indignante a actitude carroñeira dos dirixentes do PP, fotografías dos seus dirixentes colaborando presuntamente na extinción dos lumes, comidas de homenaxe mentres Galicia arde, declaracións vergoñentas comparando a actitude do goberno actual coa súa no caso do Prestige. Teñen a pouca vergonza de crer que as xentes non temos memoria e falsean a realidade. Todos lembramos como foron eles os que provocaron o afundimento do barco e o espallamento do chapapote por todas as nosas costas. Certo é que o goberno actual actúa de xeito diferente a eles, non hai escurantismo na información e non lle menten á poboación. Cando eles gobernaban houbo que recorrer á prensa estranxeira para saber o que realmente estaba acontecendo en Galicia. Evidentemente non se pode comparar a actitude da TVG no caso dos lumes co silencio verbo do Prestige. Por sorte os tempos e os gobernos cambiaron.

Cómpre non esquecer que despois desta catástrofe natural provocada pola acción ruín e endiañada da man do home cómpre reflexionar sobre a situación na que se atopan os nosos montes e buscar como revalorizalos para que non se volva a repetir. Non se pode esquecer que moitos deles agochan non só a riqueza natural senón tamén parte importante da nosa historia e do nosos pasado, castros, mámoas e petroglifos.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Mon, 31 Jul 2006 19:15:00 +0000

O IMPOSTO REVOLUCIONARIO DA SGAE
España é o único país da Unión Europea no que unha asociación privada, a Sociedad General de Autores Españoles, actúa como se fose un organismo máis da admistración do Estado. Adícase a impoñer co respaldo do gobreno un imposto ou o que eles chaman o canon. Coa desculpa da protección da propiedade intelectual enchen os seus petos xentes como Ramoncín ou Tete Bautista, artistas que hai anos que non pisan un escenario.
Neste país noso no que a presunción de inocencia é un dereito adquirido, no caso do canon que establece a SGAE sucede o contrario, presupoñen que todos nos imos a adicar á pirateria. Por iso cando mercamos unha caixa de Cds ou DVD temos que pagar un suplemento para a SGAE, o memos acontece con aparellos como os modernos MP3 ou as mpresoras multifunción. Pero o curioso é que o canon teñen que pagalo todos aínda que adiquen os Cds a gravar materias froito da inspiración e o esforzo persoal, ou copias da contabilidade ou dos arquivos dunha empresa. Tanto os que temos produción intelectual ou as empresas que arquivan a súa documentación, ¿como recuperamos o canon que pagamos nos Cds ou DVD que empregamos para almacenar a nosa produción? Por que a SGAE recada cartos polo meu labor e non me chega a min, senón que teño que pagar por gardar o meu propio taballo? Cando menos parece de tolos.
A pouca vergonza da SGAE vai moito máis alá. Os seus empregados preséntanse nos establecementos de hostelería como “inspectores” e pretenden que os empresarios paguen un canon por ter música de fondo no seu local ou por ter unha televisión funcionando nun local. Pretenden cobrar por facer uso de emisoras de radio e de televisión que son de acceso libre e público. Enganan aos hosteleiros dándolles a entender que forman parte dun organismo oficial e que o afectado está obrigado a pagar ese canon.
Unha das últimas campañas da SGAE seméllase moito ao envío de cartas que fai a banda terrorista ETA aos empresarios para estorsionalos. A Sociedad General de Autores Españoles adícase a enviar aos comerciantes cartas esixíndolle un canon polo uso de aparellos de radio nos seus comercios. Esta iniciativa é un exemplo máis da política de asoballamento que emprega a SGAE para facer medrar as súas arcas.
A esta asociación éncheselle moito a boca ao afirmar que o fin que os guía é a defensa dos intelectuais. O que non contan é que grazas ao canon que cobran en Cds e DVDs foron quen de facer pechar a varias fábricas que se adicaban á súa produción en España. Quen defende a todos os empregados desas fábricas que quedaron sen traballo? Que aconteceu cos empregados das multinacionais de Cds e DVDs que tiñan as súas fábricas en España e que levaron a súa produción a outros países da Unión Europea?
Quero deixar unha pregunta no aire. A onde van todos os cartos que recada a SGAE? Chegan eses cartos aos seus verdadeiros destinatarios? Por que recada cartos a SGAE por dereitos que non pertencen aos seus asociados?

noreply@blogger.com (mosteiro) — Sun, 30 Jul 2006 10:31:00 +0000

O PUNTO DE LECTURA DE MEIRO PECHA AS PORTAS

Onte lin con sorpresa no Diario de Pontevedra a protesta dos veciños de Meiro pola iniciativa do Concello de Bueu de pechar sine die o Punto de Lectura que ten en Meiro. Esta actitude demostra a preocupación dos nosos gobernantes pola promoción da lectura entre os máis novos de Meiro. O peche, que non ten ningún tipo de xustificación, prodúcese curiosamente no verán cando máis tempo poden adicar os nenos e nenas ao grato pracer da lectura. Os veciños non poden nin deben consentir que os seus rapaces perdan a aportunidade de achegarse a ese pequeno espazo de cultura que é o Punto de Lectura. Quero pensar que este primeiro paso en contra da promoción da lectura non se vai espallar a lugares como Cela e Beluso. Tamén resulta indignante que a oposición municipal non reaccionase contra esta actitude da Concellería de Cultura e se limite a gardar silenzo. O problema igual é que para eles a cultura non dá votos e que os nenos de Meiro vexan como se pecha un lugar de lecer no que poder viaxar coa imaxinación non é importante. É cando menos gratificante observar que a asociación de Meiro por boca da súa presidenta ergue a voz para protestar e demostra a súa preocupación pola cultura como vén demostrando noutras das súas iniciativa. O obxectivo non é outro que recuperar este servizo que o Concello viña ofrecendo. Os políticos teñen a obriga de mellorar o ben estar dos seus gobernados e non ir reducindo os servizos que se lle ofrecen. Só nos queda agardar que volvan a abrir as portas do Punto de Lectura de Meiro e que demostren a súa sensibilidade e preocupación pola formación dos nenos e nenas da nosa vila.

noreply@blogger.com (mosteiro) — Wed, 26 Jul 2006 18:35:00 +0000

O DÍA DE PRISCILIANO
23-07-04

Clío, musa da historia, soe pór a cadaquén no seu sitio e esta que vou contar ben pode ser unha das súas brincadeiras. No Finisterre europeo aló polo século IX, en palabras dos propios homes do medievo, prodúcese a Inventio da tumba do Apóstolo Santiago. Séculos antes nacera en Iria Flavia, próximo ao lugar da descuberta, Prisciliano. A súa figura e doutrina como en moitos outros casos foi agachada pola Igrexa oficial. Para os que coma min nos gusta saber é moi interesante a obra de Chao Rego sobre o noso protagonista (Prisciliano en A Nosa Terra).
Este personaxe do século II que mesmo chegou a ser bispo de Ávila é a figura clave da nosa historia. Durante os tempos en que a Igrexa estaba na procura do seu oco no mundo este galego promoveu entre os seus paisanos a doutrina das primeiras comunidades cristiás fusionadas co paganismo anterior ao espallamento da doutrina de Pedro. Prisciliano non entendía por que a Igrexa lle concedía á muller un papel secundario e mesmo a culpaba de ser a fonte do pecado. El, propoñía mesmo que as mulleres puidesen exercer a predicación o mesmo que os homes. Tampouco podía chegar a entender como era tratada e por que non se lle daba un papel que el consideraba totalmente inxusto.
As súas propostas doutrinais fixérono unha persoa incómoda para a ortodoxia oficial, representada na Península Ibérica polo bispo de Sevilla, Idacio. Co apoio dos seus seguidores máis influíntes chegou a ser bispo de Ávila, tratando de que o cargo o protexese dos seus inimigos. Esta estratexia non impediu, coincidindo cun cambio no papado, que fose detido e xulgado por herexe. A sentencia foi inapelable e supuxo a súa decapitación baixo a acusación de herexía. O seu corpo decapitado foi traído polos seus seguidores a Galicia, ás terras de Iria, onde foi soterrado. Sería el o descuberto no século IX?
Son moitas as casualidades que levan a considerar a posibilidade que o corpo de Prisciliano repouse no Campus Stelae (hoxe coñecido como Compostela). Sería unha brincadeira de Clío que un dos lugares de referencia da Igrexa que o condeou por herexe, despois de Roma e Xerusalén, sexa o seu sartego. Non é máis crible esta historia que a de Santiago e a súa metafórica barca de pedra? A musa Clío soe ser moi caprichosa e neste caso, ¿por que non ía selo de novo?

noreply@blogger.com (mosteiro) — Wed, 26 Jul 2006 18:31:00 +0000

NEBOEIRO NA PEAXE

-Son as oito, sete en Canarias. Radio Galega en directo dende a antiga peaxe de Rande.
Aquel xeito de comezar o día non tiña nada de estraño, a radio galega tiña o costume de iniciar o informativo dende algún punto da rede viaria galega para informar do estado do tráfico. Pero aquela forma de introducir a conexión en directo tiña algo que non cadraba, a voz sensual da locutora referíase á antiga peaxe de Rande. Non podía ser posible, onte aínda estaba a peaxe cando regresei como cada tarde á miña casa no morrazo e hoxe falaban dela como da antiga. Sería unha trasnada dos trasnos da radio.
Erguín e fun almorzar. Tiña o costume de andar co tempo xusto e conviña andar ás carreira para chegar ao traballo á hora. Cando abrín a porta do garaxe; “merda, hai neboeiro, terei que ir con tino”. Curiosamente aquel neboeiro fíxome esquecer o saúdo radiofónico. Coa tensión da conducción a cegas non me decatei dos cambios que xurdían ao meu arredor. Abondo tiña co neboeiro. Fun atravesando o que o meu maxín coidaba que deberían ser o monte de Cela e a Fraga sen saber realmente por onde se abría camiño o coche. Cando quixen acordar xa estaba na rúa García Barbón. De súpeto acordei, e lembrei o que escoitara na radio galega. ¡Non parara na peaxe de Rande!

noreply@blogger.com (mosteiro) — Wed, 26 Jul 2006 18:19:00 +0000

ÁS MULLERES DE BUEU

“Tecín soia a miña tea,
sembrei soia o meu nabal;
soia vou por leña ó monte,
soia a vexo arder no lar.
Nin na fonte nin no prado,
así morra coa carrax,
el non ha de virme a erguer,
el xa non me pousará.”
Rosalía de Castro; Follas Novas.

Cando as persoas que dirixen o C.I.M. me propuxeron o reto de poñer texto á súa homenaxe, xermolou en min a imaxe das mulleres da miña familia. Miña nai, filla de mariñeiro; a avoa, filla de labradores e muller de mariñeiro; mais sobre todo, veu ao meu maxín a imaxe pequena e enrugada da bisavoa. Ela, que deixou a nosa compaña cando o seu corazón se murchou despois de moitos anos de traballo arreo decidiu descansar; é a que mellor sintetiza no meu maxín á muller labrega. Condeada ao traballo, sobreviviu nos anos máis duros da historia recente do campo galego, a guerra e a posguerra. Estas primeiras liñas quero que sexan para ela e para todas as mulleres que coma ela soterraron a súa infancia, mocidade e madurez en forxar a epopea do noso agro, das terras de Cela, Meiro, Hermelo, Valado, Beluso, Norte, Cividade... Da súa voz escoitei falar de mulleres que sacaron adiante as súas familias traballando como xornaleiras; eses nomes anónimos que agochaban unha historia de sufrimento e de loita polos seus. Esas mulleres fluían polo seu falar con admiración e agarimo, eran víctimas silenciosas da loita por sobrevivir afundindo os seus anos na terra que as viu nacer.
Non é menos admirable a vida das “viúvas dos vivos”, porque son as mulleres que Rosalía recolleu nos seus versos. Elas tiñan que sacar adiante ás súas familias mentres os seus homes loitaban co mar, día tras día. Son as amantes devotas cando o loitador das augas regresaba co tributo de Neptuno. Sufrían e sofren en silencio as ausencias, vían e ven medrar ós seus fillos sen a presencia da figura paterna, percibían e perciben os estrañamentos dos seus nenos diante do descoñecido que chega entre mareas e descoñece o cotián dos seus. A quen lle contarán os seus medos, os seus desexos, as súas confidencias e as súas penas? Quen as escoitará cada noite de vixilia?
Pero elas non son as únicas noivas do mar. No peirao vense cada vez menos as tecedeiras de soños. As redeiras que tecen cos seus fíos de esperanza os tributos cobrados polo mar nos aparellos. Elas remendan as redes e as desesperanzas dos seus homes cando chegan derrotados e afundidos despois de cada loita diaria. E con estas meigas da agulla comparten espacio as pescantinas, o derradeiro elo entre o mar e o consumidor. A loita e a dureza do seu traballo recólleo Castelao, no seu relato de Retrincos, “Sabela”; a homenaxe máis fermosa a todas as pescas de Galicia. Co seu traballo fechan o ciclo comezado cada amencer cando os barcos saen na procura do sustento. Esta tríada de mulleres atlánticas que noivas, mulleres e viúvas peláxicas complétase coa heroicidade das percebeiras que loitan a cotío cos penedos das illas de Ons e Onza para acadar o precioso tesouro que se agocha nos seus perigos.
Mentres penso en todas elas percorrendo o porto de Bueu percibo sobre min unha presencia fachendosa. É a vella fábrica de conservas. Ela que foi o principal motor económico do Bueu de principios do século pasado hoxe loita por deixar paso a unha urbanización de vivendas. Eu que tiven a oportunidade de entrar nas entrañas deste mostro en máis dunha ocasión, sigo tendo sempre a mesma sensación de frustración e de mágoa contida. Cantas mulleres deixaron o seu traballo entre sardiñas, salmouras e latas! As mulleres que soterraron moitos anos da súa vida foron as que fixeron que a conserveira chegase a ser unha industria de referencia no sector a nivel mundial. Elas que loitaron en silencio sen pedir moito a cambio, buscando un complemento á súa economía familiar observaron impotentes como o seu traballo non serviu para moito. A vella fábrica foi esmorecendo e con ela unha fonte de riqueza económica para a vila. Os tempos cambiaron, as mulleres xa non baixan como baixaban cando soaba ao lonxe a serea da fábrica.
Todas estas mulleres dende o anonimato, pero con paso firme axudaron a erguer esta vila. Loitaron e loitan para que os seus fillos foran e sexan dignos descendentes desta loitadoras. Da man destas heroínas anónimas que percorren a nosa historia camiñan tamén as mestras que como nais coidaron a formación dende séculos das xeracións máis novas nos momentos máis duros e nos non tan duros do século pasado que hai pouco que vimos de pechar.
Estas liñas son unha pequena homenaxe das xeracións máis novas para que teñan o seu xusto recoñecemento. E agardar que se saiba valorar todo o esforzo e adicación que lle adicaron aos seus estas mulleres na escuridade dos fogares, na dureza do traballo diario e no sufrimento dos malos momentos e das satisfaccións que sentiron cando viron como foron saíndo adiante todos os seus esforzos e adicacións en silencio. A todas elas: GRACIAS POR SER COMO FOSTES.
M.A.M.