Cogito ergo afflicto

A especie humana presume da súa capacidade cognitiva fronte ás outras especies do mundo animal. Malia esta actitude fachendosa, nos malos tratos estamos moi lonxe das actitudes e actuacións dos que chamamos seres irracionais.
Se botamos unha ollada aos nosos veciños de planeta observaremos que os machos protexen ás súas femias ata quedar sen folgos, mentres entre nós medran cada día máis as denuncias por violencia de xénero e as víctimas (non hai moito aparecía na prensa o seguinte titular “Pontevedra acapara la mitad de los 329 casos de maltrato registrados este año”) Non é que de súpeto todo o mundo tolease. Os medios de comunicación e a coraxe de moitas mulleres fai que saian á luz. Moitas víctimas xa non se consideran as culpables da situación senón que asumen que son víctimas da violencia. O máis preocupante é que en moitos casos as iniciativas lexislativas e a actuación da administración provoca que a situación se agrave. É necesario que se tomen medidas claras e contundentes contra os agresores, e as agredidas se sintan protexidas e arroupadas. Resulta noxento que moitas mulleres non denuncien a súa situación porque saben que se o fan a súa vida empeorará moito máis do que xa é porque en moitos casos deben volver onda os seus verdugos porque non se lles dá outra posibilidade. Son moitos os casos de mulleres que valerosamente denuncian a súa situación e que acaban morrendo a mans dos denunciados. Onde está a xustiza e a solución ao problema? Onde está a intención de solucionar o problema?
Se volvemos a nosa ollada a eses seres que observamos por riba do ombreiro sorprenderanos como morren polos seus fillos. A súa proxenie representa parte do seu ser e da súa especie. Nós, pola contra, pertencemos a sociedades que non reaccionan diante do abandono, da explotación e mesmo da violencia e abuso sexual ao que son sometidos os nenos. Tratamos de fuxir desta lacra social falando de casos illados, da repercusión mediática ou compadecéndonos das víctimas. Pero permanecemos impasibles diante desta aldraxe a seres indefensos e febles. Onde está a reacción social? Quen lle pide responsabilidade e dilixencia aos que teñen que actuar? Onde está a política de protección das víctimas?
Debemos ollar con envexa ás manadas de animais que protexen aos seus membros coa súa vida porque nós lonxe de facelo nas nosas “manadas”, dedicámonos a pisar física, dialéctica ou psicoloxicamente a todo aquel que se nos achega. Que diferencia hai entre o que naceu en España e o que chega a ela a gañarse o pan? Que sería de moitos galegos se non fosen acollidos na emigración?
Reflexionando sobre todo isto ven ao meu maxín esta cuestión. Para que nos serve o raciocinio? Penso que para argallar cómo nos imos impor ao que temos preto. A moitos a capacidade de raciocinio que se lles presupón non lles serve para máis. Con eles a sentencia latina cogito ergo sum non resulta máis que un sen sentido.